Ek het 2 jaar gelede al oud begin word:

Loop ek gister ‘n matriekdogter in die superette raak. Kom ons noem haar Wilma van der Linde. Lieflike kind, maar nee, ek loop haar nie raak nie, ek loop haar verby, skuur letterlik agter haar rug verby en hoop sy sien my nie.

Ons sal heerlik geselsie maak, maar ek is laat vir ‘n afspraak by die jaarbladontwerper, én ek is vrekhonger. Ek sluip uit en gaan eet my hamburger buite by die kar voor ek moet jaag om betyds vir die jaarblad te wees..

Met dié kom sy uit en ek kan dadelik sien sy het my wel in die winkel gesien, en, soos ek, gemaak of sy my nie sien nie.

Ek weet ook sy lees presies dieselfde op my gesig.

Maar hier is ons nou as het ware in mekaar gesigte, verplig om ons geselsie aan te knoop. ('n Geselsie wat ons beide sal geniet, maar nie een van duidelik nou op hierdie oomblik tyd voor het nie – ek hou immers van die kind, en die kind hou van my.)

Op my vraag hoe dit gaan, laat val sy dat dit sleg gaan.

Die matrieks het gister én Vrydag wiskunde geskryf. Vrydag se vraestel was ‘n riller, so nou lei ek af die tweede vraestel was nie veel beter nie.

“Hoekom, was die wiskunde weer sleg?”

“Nee, my pa is verlede week oorlede.”

My hart reik dadelik uit tot hierdie kind vir wie ek ‘n baie sagte plekkie het.

“Haai, dis vreemd, hulle het niks eers by die skool genoem nie.”

“Nee, wat, hulle sal nie, ek is mos nie meer in die skool nie.”

En toe besef hierdie lieflike kind vir wie ek ‘n sagte plekkie het, is nie hierdie jaar se lieflike kind vir wie ek ‘n baie sagte plekkie het nie, maar een van twee jaar gelede vir wie ek ‘n baie sagte plekkie gehad het.

Gelukkig is ons al twee haastig en ek hoef nie te sukkel om ‘n hele voet en been uit my mond, waar ek dit sopas gedruk het, te loop haal nie.

Vanoggend sien ek Wilma op ‘n afstand en storm nader om haar my faux pais van gister te vertel. Maar toe ek voor die kind staan, seker gister se insident wat my brein benewel, lyk dit nie vir my soos Wilma nie.

“Wie’s dit die?” vra ek vir die juffrou met wie die kind gesels.

“Dis Rochelle.”

“O, ek het gedag dis Wilma, moenie worry nie meisiekind.”

“Maar dis Rochelle van der Linde, Wilma se jonger sussie. Daar oorkant staan Wilma.”