19 of 20 Februarie 2010 dan nou duidelik die laaste keer dat ons gaan KFC het:
Dit neem regtig nie veel om my nostalgies te kry nie.
Laat agtermiddag al het ek my voet neergesit, maar dit vir myself gehou. Twintig voor sewe sluit ek my by Annieka en Klaradyn op die hangmat aan waar hulle ‘n oomblikkie kwaliteit-ma-en-dogter-tyd het.
Ek wag tot kwart voor en herinner hulle daaraan dat dit nou reeds kwart voor sewe is.
Soos Pavlov se honde trek hulle gelyk los: “Wat eet ons vanaand?”
“Ek stel voor Mamma kry vir ons Kentucky Fried Chicken.”
As ek van plan was om kos te maak, was ek mos teen hierdie tyd al vir ure in die kombuis doenig, het ek al die tafel gedek, en het ons, met die dat ons Klaars deesdae ‘n knertsie vroeër in die bed wil kry, tien teen een reeds aangesit vir ete. Maar ek hou dit vir myself. In belang van ‘n gesellige Woensdagaand tuis,
En my vrou moes my en my neergesette voet goed gelees het, want sy laat haar dit welgeval.
Dis Klaradyn se tweede, hoogstens derde, kennismaking met die kolonel se geheime resep en sy spring op met ‘n “Jippie, KFC!”
Wat weet sy van KFC, en waar kom sy aan KFC. Dis Kentucky Fried Chicken.
Nie eers ‘n kilometer van ons af nie, en op pad na Ouma-hulle toe, het ons so vir drie maande elke dag die vordering van ‘n nuwe gebou op die erf van die motorhawe dopgehou.
Na ‘n ruk was die kennisgewing bord op om die hele gemeenskap bewus te maak van die feit dat daar eersdaags ‘n KFC in hul midde gaan handel dryf.
En die plek was nie ‘n maand oop nie, toe stop ons nou eendag daar.
Ek sien hulle spoor ons aan om hul nuwe boneless chicken te probeer. (Miskien ook nie so nuut nie en dalk al lank in die land, onwetend net vir ons wat rand per kilogram baie goedkoper vir ons hoendervleis betaal.)
Maar, in for a penny, in for a pound, en waarom sal ons nie iets nuuts probeer nie: “Make that the boneless option please.”
Wat ‘n teleurstelling! Droog. Horingdroog. Smakeloos, taai, vaal en oninteressant. Nie weer nie. Nooit weer nie.
Soe toe ons gesinnetjie, heel opgewonde, in die middel van die week en net oor pa sy voet neergesit het, in die motor klim en om die draai ry Kentucky toe, weet ek dat, wat ons ook al bestel, dit beslis nie boneless gaan wees nie.
Dit is mos The closer to the bone, the juicier the marrow? Of sit ek die pot heeltemal mis?
En toe ek daar, van uit die motor, na die prentjies op die spyskaart, of is dit bloot lys van keuses, staar, toe is dit of heimwee aan my gemoed wil kom klop.
Met verset in alles wat nuut is duidelik in my, dat ek luister hoe Annieka die bestelling plaas.
Terwyl ons wag klop die heimwee net harder.
Op pad huis toe neem dit van my besit en toe ons om die tafel sit en waaraan ek en Annieka ons tande slaan, die hoendervleis is, verdrink ek in ‘n verlang na jare gelede dat ek glads my eetlus verloor. Selfs al is die hoender honderd maal lekkerder as die vorige ontbeende stukkies sening, en proe dit amper net soos jare gelede.
Maar presies dieselfde as destyds, is die hoender ook nie. Soos ek nou hier tik het ek sooibrand van twee stukkies hoender. Twintig jaar gelede het ek nooit sooibrand van Kentucky gekry nie?
(Ja, goed, twintig jaar gelede het ek nooit van enige iets sooibrand gekry nie. En is dit miskien nie die kolonel se resep wat so baie verander het nie, maar ek wat so oud geword het. Tog vir die doeleindes van vanaand se skrywe verkies ek om nie so daaraan te dink nie. Ek voel ten minste nie ‘n dag ouer nie.)
Ek sal te skaam wees om die goed wat lyk of dit met ‘n baie sterk verbeelding miskien net-net sou kon deurgaan as ertappelskyfies, nie eens vir ‘n bedelaar gee nie. Behalwe vir die twee wat ek geproe het, is ons skyfies onaangeraak asblik toe.
En dis nie die kapokertappels met sous waarna ek verlang nie. Dis wat ons ronde een na die opening gehad het. Ons het toe al geleer om dit nie weer te bestel nie.
Nee, ek mis die rys, die goeie ou rys, wat hulle in die beginjare van Kentucky Fried Chicken, saam met hul hoender bedien het. ‘n Heerlike geel spicy rice (in die dae toe Tastic hul rys teen minder as 3 sent per porsie adverteer het).
Hulle spicy was nie fiery nie, bloot geurig en pikant. En saam met ‘n skeppie koolslaai op die vurk, alles mooi in toom en op vurk gehou deur ‘n stukkie hoender, was dit darem maar vir my ‘n eersteklas smaaksensasie.
Dis nou al hoeveel jaar dat ek wens die kolonel se nageslag en erfgename wil net vir ‘n maand of wat retro gaan, dit was hoeka ‘n ruk gelede so in die mode, en weer, al is dit net vir ‘n maand, hul spyskaart van ouds terugbring.
Selfs die koolslaai was toenterjare lekkerder. Hulle het beslis ‘n nuwe kostebesparende slaaiversnipperaar (tien teen een die werk van een of ander Swart-bemagtigingsmaatskappy) iewers in die kombuis in die plek van die oue. Dis dik soos saagsels. En die sous, o, die sous. Ek dink al wat oor is is ‘n bietjie water en asyn (meer water en minder asyn). Die souserigheid van her, nou ‘n smakelose waterigheid. Vir al wat ek weet het hulle nog die kool ook vervang met ‘n geneties gemanipuleerde variëteit waaraan Robert Mugabe, wat dit so teen genetiese manipulasie van sy volgelinge se voedingshulp uit die buiteland het, nie sy mond sal sit nie.
Vanaand het Annieka haar bakkie slaai opgeëis met “Ek sien nog al uit hierna, dit was altyd in die ou dae vir my so lekker.”
Ek het haar doelbewus dopgehou. Sy het een happie gevat. En nie weer nie.
Was dit nie Jeanne Jacques Rousseau wat te vertelle had van, iets soos, ‘n slaaf wat in slawerny gebore is, gee nie om om ‘n slaaf te wees nie, want hy weet nie van beter nie.
Dis hierdie gedagte van hom wat by opkom as Klaradyn se “Jippie, KFC!” in my gedagtes kom spook nie.
Die generasie wat nie van beter weet nie, sal seker opgewonde raak. Maar vir ons oues wat van beter weet, sal daar altyd ‘n gemis bly.
No comments:
Post a Comment